Southern Tamil Nadu Through the Ages - Report of the Book Release Function

Southern Tamil Nadu Through the Ages - Report of the Book Release Function

Vinod Vincent Rajesh

Assistant Professor of History

Manonmaniam Sundaranar University

Tirunelveli

The Department of History of Manonmaniam Sundaranar University, Tirunelveli had the opportunity of hosting the annual session of South Indian History Congress. Under the headship of Prof. M. Desayar and the active presence of Prof. K.A. Manikumar, Prof. B.S. Chandrababu mooted the idea. The members of the Department unanimously desired to haveProf. K.A. Manikumar as the local secretary and Prof. M. Desayar as the local treasurer. In his capacity as a historian than a local secretary, Prof. Manikumar wanted to utilize the opportunity and give his maximum to the world of academics. Though a novice in the art of editing he nominated the present writer as the convener of the souvenir committee. He also additionally instructed to invite articles for a book which could be jointly edited by him and the present writer. The collective view was to approach scholars who were contributing in other disciplines as well. On that count, articles were invited from scholars and the response cannot be termed satisfactory although some serious scholars came forward to contribute.

Participants in the Book Release Function

                The Souvenir with abstracts of the articles to be presented in the sessions ofSouth Indian History Congress was edited and released well on time. The articles invited were collected and systematized after a few days since the successful completion of the congress at our university campus. However, the Tirunelveli Corporation Slum Survey Project shifted the focus of the present writer and Prof. K.A. Manikumar’s high-profile assignments in the university administration slowed down the editorial work. But it was firmly decided to release the book around his retirement time. Hence the editorial work at one point of time became central to our academic activities and was completed.

Dr. A. Dhananjayan, Assoc. Prof. and Head,

Dept of Folklore, St. Xavier's College, Palayamkottai

delivering the welcome address

                Keeping in spirit with the plan of inter-disciplinary collaboration, the book release function was organized in collaboration with the Department of Folklore of St. Xavier’s College on 28-07-2011. Rev. Dr. A. Dhananjayan, Associate Professor and Head, Department of Folklore with his colleague Dr. N. Ramachandran Nair, arranged for the smooth conduct of program.  The proceedings of the program started by 11.45 a.m. Rev. Fr. Alphonse Manickam, Principal ofSt. Xavier’s College presided over the function and Dr. R. Dhanalakshmi, Joint Director of Collegiate Education was the chief-guest. Dr. A. Dhananjayan in his welcome address introduced the dignitaries briefly. The book was released by Dr. R. Dhanalakshmi and the first copy received by Dr. B. Maria John, Prof. and Head, Department of History, Manonmaniam Sundaranar University, Tirunelveli.

Dr. R. Dhanalakshmi, JD, Directorate of Collegiate Education

releases the book. Looking on are (from the left)  Prof. Maria John,

Prof. K.A. Manikumar, Rev. Dr. Alphonse Manickam, Principal, SXC, 

Rev. Dr. Arockiasamy, Secretary, SXC and Mr. Vinod Vincent Rajesh

                In his presidential address, Rev. Fr. Alphonse Manickam mentioned that it was a rare opportunity to collaborate in certain fronts like this. He also expressed his expectation on academic outputs like the book that was released entitled Southern Tamilnadu through the Ages. In his felicitation address, Rev. Fr. A. Arockiasamy, Secretary, St. Xavier’s College, Palayamkottai narrated the transformation of oral tradition into writing practice and the changes it caused in the world of ideas with instances from the bible. He was appreciative of the variety of themes that went into the making of the book. Similarly Dr. R. Dhanalakshmi, in her address underlined the need for understanding historical elements in unconventional ways as before.

Prof. K.A. Manikumar delivers the keynote address

                Prof. K.A. Manikumar in his keynote address elaborated the need of understanding social, cultural and literary theories. In his opinion that would considerably strengthen the arguments of the historian. He remembered great teachers and historians of his times and the legacy they left behind. He shared some of his field based experience in collaboration with institutes such as MIDS, Chennai and Department of Folklore, St. Xavier’s College, Palayamkottai.  He also expressed his worry about the spread of unethical practices such as plagiarism in the academic world particularly among research students. In his vote of thanks, the present writer thanked Prof. K.A. Manikumar for having the generosity to provide him an opportunity despite inexperience in the art of editing. He also thanked the Jesuit institutions for having trained him during college days. Special mention was made of the contributions of the Department of Folklore under the headship of Dr. A. Dhananjayan.

Religious Minorities, Secularism and Political Culture

Religious Minorities, Secularism, Political culture  

            

  It is the duty of modern governments to safeguard all people irrespective of their background. Today in a world conditioned by fast movement of men and material, it becomes impossible to point out a nation marked by absolute homogeneity. In developed-secular countries like the USA people who go in search of livelihood often remain a minority. In fact the most sensitive problem that was handled by the Peace Conference of Paris that gathered after the First World War was how to safeguard the minorities that settled in foreign countries[1]. However, over a period of time such population would be considered at par with the natives and tend to become part and parcel of the host-nation.  Abundance of resources and unlimited opportunity effectively tackles the situation in such a way that every cross section of the population takes its due share, and therefore, serious problems are rare phenomenon. But in a developing country with cherish able history like India; it is not merely the foreigners who are minorities. People who came from elsewhere, settled before several generations and have lost contact with ancestral land and following different socio-religious tradition and language share minority identity with the natives who in contrast to the so-called main-stream population speak different language, convert and follow other religions and adapt a distinguishable culture(certain castes and tribes). Here again all the people who came and settled from outside are not sharing the minority status. Particularly, tribes such as the Parthians, theYuechis, the Huns, the Sakas etc were acculturated and accommodated into brahmanical tradition far earlier and was issued the status of ‘Fallen Kshatryas’. The present problem is a concern of the people who intend to protect themselves from the acculturation process and maintain their identity and individuality in a situation where the majorities are becoming more self-aware[2].

                   Whether it is possible to safeguard the interest of these people without providing adequate representation in the power structure of the present day poliics is the pestering question since independence for which the observation of the high-level committees like the Gopal Singh Committee[3] and the recent ‘Rajinder Sachar Committee’ tend to answer in negative. In this aspect Indian political scene and context is marked by paradoxes. Balagangadhar Tilak when opposed social reform of any kind that was initiated by the foreigners believed political reform and independence should precede any other kind of reform. But the political elite that traced its roots from the same ground was firm in stating that political demands based on religion will not be tolerated[4]. Particularly, there was an unwarranted fear upon demands like the ‘separate electorate’. Within a standard premise of definition for secularism, leaders like Nehru himself favoured the full protection of minorities. His accommodating spirit went to the extent of forming alliance with the Muslim League of Kerala in 1960[5] what was criticized by his political opponents as a sad let down. However, Nehru did not distinguish between communal feeling that comes out of majority and minority communities[6].

                     When minorities advocate their cause and welfare, often it is considered as tendency towards communalization what is compounded with suspicion of violence and terrorism. The most accepted definition of communalism in the post independence era is reflected in the writings of Bipan Chandra. He defines Communalism as “an ideology based on the belief that the Indian society is divided into religious communities, whose economic, political, social and cultural interests diverge and are even hostile to each other because of their religious differences[7]. Such a definition fits well when viewed from the angle of the majority communities. For the majorities the idea of secularism in itself appears incorrigible. While speaking about that, eminent sociologist T.N. Madan maintains the point that ‘secularism is the dream of a minority which wants to shape the majority in its own image, which wants to impose its will upon history but lacks the power to do so under a democratically organized polity’[8].

      At this point it becomes necessary to trace the roots of the problem in focus – communalism. At times Hindus and Muslims of India had points of convergence through sharing of common language, region, literature, tradition etc. When British brought the Mughal rule to a formal end, they followed a policy of keeping the Muslims away from advantageous positions in the government. But the Hindus took English education and occupied postings in the government[9]. This caused a delay in the formation of an effective middle-class from among the Muslims. Though the Muslim League was founded in the year 1906, intellectual leaders like Mohammad Ali Jinnah, Ali brothers and others arrived a little late by 1913. They rewrote the objectives of the party and asserted their faith in attainment of self-government and national unity.  Their nationalist aspirations reached a high point in 1916 when the leaders of the League signed the ‘Lucknow Pact’ with the Congress. Impressed by the gesture the Muslims, the Congress agreed to accept the ‘separate electorate’ demand of the League. Until the arrival of the Simon commission, the League took a soft stand over the issue of ‘separate electorate’. But the failure of the ‘Nehru Report’ in satisfying the minorities infused an extremist spirit among leaders like Jinnah. When Jinnah came out with the demands like Muslim veto on certain kinds of legislation and declaration of certain provinces as ‘Muslim-majority areas’, under his fourteen-point program, the Congress organized “mass contact movement” against the League. Similarly, when the question of accommodating the Muslims in provincial governments arose after the assumption of office in 1937, Congress leadership refused to share power with the Muslims[10].

      Nationalism that flowed in this country did not succeed in allaying the fears of these people. It is not to say that there were no secular leaders at all.  There were several of them from among both the communities including persons like Jinnah. But in the Indian context the secularists who deny the legitimacy of religion in human life and society incur the mistake of provoking the religiously minded to react sharply. In a traditional society an autonomous ideology of secularism is impracticable. Secularism must be maintained in the right place, meaning, the expression of it should be proper and specific[11].  For an example, when the Mughal emperor Akbar tried to define secularism in his own way, he did not find favour with his own loyal followers like Man Singh. Thus, comprehensively understanding the Indian mind, even charismatic leaders like Mahatma Gandhi made use of religious idiom and symbols to mobilize the masses. He said “for me every tiniest activity is governed by what I consider to be my religion[12]”. Nevertheless, an overwhelming usage of a particular religion might result in the distancing of other religious groups, what might be the reason in case of even Mahatma Gandhi for having earned the animosity of  people of other religious faith.

                  The political elite that assumed power after the British departure, attempted to provide certain fundamental rights to the minorities in India. The predominant number of Muslim ideologues and middle class aspirants of political power left the Indian soil for Pakistan. Partition of the nation in itself unleashed new problems. Mutual doubts and misunderstanding became the basis of political relations between the Hindus and the Muslims. However, in the absence of a powerful middle class to put forth its demands, the real problems of the community did not come to the fore-front. The members of the constituent assembly that witnessed the partition of the country with its very eyes, therefore, approached the problems concerning the minority religions with extra-caution. After much reluctance and misgivings the constituent assembly came forward to guarantee ‘freedom of conscience’, ‘qualified freedom of propagation’, ‘autonomy within religion’, ‘protection of religious or minority culture’ and ‘full compensation in case of acquisition of property belonging to minority educational institution’ under Fundamental Rights (Arts. 25-30). However, in the Hindu Religious Endowments v. Lakshmindra case of 1954, the Supreme Court decreed that these are available not only to Indian citizens, but also to aliens[13]. This contention of the

Apex Court

makes one to wonder what special guarantee and status the minorities get on the grounds of their nationality.

                          The Constituent Assembly, the Parliament and the state legislatures, and the Apex courts are firm in two main points. Firstly, politics and religion cannot be mixed. Nextly, the neutrality of the state would be violated if religion is used for political purposes[14]. The first point directly contravenes with the ideals of Mahatma Gandhi who can be considered a classical example for clubbing the two. The subsequent point stands valid only if the majority sets precedence in such a way. The proponents of such an idea are truly secularists who are equally responsible for having attempted to spoil the fundamental fabric of the traditional society. The leaders of the majority people have formed alliance with extremist communal forces several times. As a party in 1967, the Socialists along with other secular parties collaborated with Jan Sangh. Similarly, when J.P.Narayan  called for ‘Total Revolution’, he did not hesitate to accommodate RSS, Jan Sangh and Jamaat-e-Islami within his movement[15]. Similarly, leaders like Rajiv Gandhi, V.P. Singh and various others at the national and state levels have followed a soft approach in considering communal forces of the majority. Display of true statesmanship is lacking in the political culture of India what furthers the difference between religious communities.     

                            

                    Every expectation since long goes unrealized. Even the much awaited 93^rd Amendment[16] which introduced clause 5 to Article15 did not include the religious minorities though it sought to make necessary special provision for the advancement of weaker sections through law than executive action. The Amendment guided by ‘the (Scheduled Caste) Order of 1950’ failed to notice a section of depressed people from among the Muslims and Christians. There had been other types of easy handlings found in the political scenario of our nation. A specific study of the Sachar Committee on electoral constituencies reveals that several constituencies reserved for S.Cs have more Muslim population. Similarly, it also points out the fact that many constituencies with 50 per cent S.C. population are in the unreserved category[17]. The simple logic suggests one of obstruction and preventing of true empowerment and rational representation.

            While observing the backwardness of the religious minorities after sixty years of independence it seems impracticable to hold the kinds of definitions as given by Bipan Chandra. If interests of communities are not divergent then the majority community would have taken the responsibility of securing the interest of the minorities. But in reality we find a comparable rift in terms of development of communities who despite backwardness are reluctant to openly demand their right owing to fear of alienation in their own land[18]. Therefore, formulation of effective strategy that is compatible with the ‘Constitution of India’ has to be thought about. As rightly observed by the Rajinder Sachar Commission “mere material change will not bring about the true empowerment of the minorities; they need to acquire and be given the required collective agency. The committee also recommends in favour of an ‘Equal Oppurtunity Commission’ to look into the grievances of the deprived[19]. Another way out as suggested by Professor Kancha Iliah, is to cultivate unity among religious minorities and Dalits and make use of their voting power. This is a workable formula because of the fact that, in predominant number of constituencies these voters have the determinable margin. Of late, the government at the center shows positive gesture by showing its interest to study and collect data pertaining to the minorities.

   

              

---

[1] Hukum Chand Jain & Krishna Chandra Mathur, World History (1500-1950), (Jaipur: Jain Prakash

   Mandir, 1999), p. 551.

[2] Myron Weiner in Sudipta Kaviraj(ed.), Politics in India, (Delhi: Oxford University Press, 1997), p. 242

[3] Dr. Gopal Singh Committee was a high-power panel on Minorities, Scheduled Castes, Scheduled Tribes

  and other weaker sections appointed by Indira Gandhi government submitted its report on July, 1983. It

  maintained that there was a growing sense of deprivation among the minorities of India which has to be 

  eliminated.

[4] Paul R. Brass, The Politics of India Since Independence, (Delhi : Cambridge University Press, 2001), p. 

  12

[5] The extremist leaders among the Muslims became dormant and inactive after attainment of  ‘Pakistan 

  Demand’ and there was faith in the democratic institution of the nation among the new leadersof the party.

[6] Bipan Chandra, Mridula Mukherjee & Aditya Mukherjee, India after Independence 1947-2000 (New

  Delhi: Penguin Books, 2002),  p. 181.

[7] Ibid., p 433.

[8] T.N.Madan (ed.) Religion in India, ( Delhi: Oxford University Press, 1997 ) p.395.

[9] Rajni Kothari, Politics in India, ( Delhi : Orient Longman, 2001), pp. 62-63

[10] Ibid, pp. 66-69

[11] T.N.Madan (ed.) Religion in India

[12]  Iyer in T.N.Madan (ed.) Religion in India,  p. 401.

[13] Durga Das Basu, Introduction to the Indian Constitution, (Nagpur: Wadhwa and company,2002), p. 116

[14] Ibid, p. 117.

[15] Bipan Chandra, Mridula Mukherjee & Aditya Mukherjee, India after Independence 1947-2000, p. 439. 

[16] Enacted in the Indian Parliament on 20^th January, 2006. 

[17] Frontline, dated 15-12-2006., p.8

[18] Some issues attract attention from outside. For instance advocates of pan-Islamic movement interfere in

   certain burning issues like the ‘ Ayodhya Crisis’. But the present author is strongly convinced that  real

    empowerment is possible only through an awakening from within.

[19] Frontline, dated 15-12-2006., p.8

Myth of the Holy Cow - Book Review

Myth of the Holy Cow

Book Review

Vinod Vincent Rajesh

Asssitant Professor of History

Manonmaniam Sundaranar University

Tirunelveli

Presented in the 29^th Refresher Course in History

Conducted by UGC-ASC, JNU, New Delhi

             Historians have greater responsibility in human society mainly because of their dealing with the world of facts. Of course, historical facts might be constructed ones. But when such constructions are evoked on the basis of mere myth making and false assumptions, it becomes historians’ duty to verify the quantum of truth involved in the construction of historical facts. As a true historian of higher merit, D.N. Jha, works with greater realization of this in his book ‘The Myth of the Holy Cow’. However, his task as far as this work is concerned, cannot be categorized as professionally meticulous, for he is not taking part or locating himself in a historical debate generated by professional historians.  Nevertheless, the author encounters the problem of being a Marxist while handling the issue under focus. The popular mind which is ingrained with a feeling of aversion and apathy over time has to be sensibly handled. Such issues when treated by Marxists always remain excessively biased. Whatsoever, existing scholarship in the topic has been contributed predominantly by non-Marxist, yet intellectuals of their own standing, among whom very important are H.H. Wilson, Rajendra Lal Mitra, William Crooke, L.L. Sundara Ram, P.V. Kane, H.D. Sankalia and Laxman Sastri Joshi. These scholars have accepted the practice of cow slaughter as present in the ancient past. Particularly mentionable evidence comes to us from William Crooke’s ethnographic collections and H.D. Sankalia’s archaeological findings.

            Insofar the selection of the theme is concerned; D.N. Jha has chosen one which has been purposefully cultivated in the popular mind by the socio-political current that gradually started cutting across the nation since 1880’s. It was then Dayanand Saraswathi started his ‘anti cow-slaughter movement’ and sought to establish the holiness of the cow.  His fundamental slogan is to ‘go back to the Vedas’. But in this case, it seems that he is not inspired by the ideas of Vedas. The official history books to the present day have left this significant theme altogether. They inform us about sacrifices such as Aswamedha, Purushamedha, Vajapeya etc. But never had they informed us about Gomedha sacrifice. As a serious student of history for the past twelve years, I have never come across any material that depicts even minimum idea about Gomedha. Non-exposing of such facts contributes for evolving misconceived identities, particularly, when there are present forces that could utilize them to their advantage. That is what exactly Dayanand Saraswathi, the proponent of ‘the Shuddhi Movement’ attempted and subsequently succeeded in achieving. Thus was evolved a ‘Hindu identity’ of distinguishing itself from the other, namely Muslims, on the grounds of ‘non-beef eaters’.  Usually, in the pre-independence era it was the British administration that strove hard to find difference between the two communities deriving inferences from the Sultanate and Mughal rule. But several rulers including Aurangazeb had imposed a ban on cow slaughter. Therefore, they did not take this issue to divide the people. In fact, in one of the land mark verdicts it favored cow slaughter. 

                 Thus before Jha is present a complex situation in which he has to convince the popular mind on what is truth. It is in deed a difficult task because of the amount of politics involved in it. The Directive Principles of the State Policy of the Constitution of India speaks about prevention of cow slaughter. This may provide scope for vested interests to articulate their means to attain definite political ends. This apart, the problem stems not only from the communalists who fabricate history to their own need, but also from the charismatic and inspired souls like Mahatma Gandhi and Vinobha Bhave themselves. In the post independence scenario Bhave, who was considered as a political disciple of Gandhi, undertook a fast and compelled the Prime Minister Morarji Desai to guarantee the non-killing of cows in the country. The problem is one of politicization of an ordinary issue that leads to sparking of power. For instance one of the television channels in Tamil Nadu exposed to the public that the silver-coating in the many kinds of sweet meats is made of fat of cow and pig. The Brahmins in the state are known vegetarians as are other non-Brahmin dominant castes. Their practice of vegetarianism did not preclude them from taking sweets. But when the news was flashed, it was not politicized – probably owing to the weak presence of the BJP and other communalists in the state – and therefore, none opposed the preparation of such sweets and those developed an aversion kept away from it.

        

                    The book is at first hand useful for this kind of a tolerant section of a traditional society. Jha confesses of receiving unauthorized threatening telephone calls and reluctance of a publisher to publish the book. In the context of a situation wherein the freedoms of speech and expression are under challenge, those who take an opposition stand are not definitely waiting to honor the alternative thought. Therefore, he has to pragmatically confine himself to those tolerant minds which are free from bias. Jha in realization of all these, has chosen a simple narrative style which is unlikely for a historian of his caliber. The first chapter of his book opens like a mansion of justice in front of which is being assembled a number of evidences, ranging from literary to archaeological, stretching from the Rig Vedic period to the Age of Puranas and the author makes them to solidly speak for themselves. In fact he begins his argument from the Indo –European background. He clearly identifies the living things that could be sacrificed. He also distinguishes between a cow and an ox. He through the passages of the Holy Scriptures clarifies sharply that the objects of sacrifice are later consumed. In his approach, Jha effectively realizes the need to demystify what has been advocated by his potential intellectual adversaries. For one thing, the source materials used by both are the same – the Vedic Literature – which is abound with self contradictory passages. It is the method of interpretation what varies, and Jha utilizes his professional craft and deals with the misinterpreted sources first.  

  

                             He for instance takes the term ‘aghnya’ in the one hand and in the other a passage from ‘Sathapatha Brahmana’, a later text of the Later Vedic period. ‘Aghnya’ literally suggests the meaning not to be killed. Of course, because of the economic utility of the animal it was looked favorably compared to other animals. Even it is utilized as an imagery to explain the nature of important deities such as Prithvi, Aditi etc. But it alone is not a sufficient condition to prove that it was kept out of the cuisine.  The snake was from time immemorial associated with the male gods of the Brahmanical religion in one way or the other. But it is not a sufficient condition to explain the holiness of the creature. Whenever found out of its territorial limit it is attacked to death. Similar is the case of the cow. Particular evidence of butchered cows from PGW culture of Hastinapur and Athrenjikhera is being corroborated by Jha. He also explains the necessity of such killing apart from being used for food such as tuning the bow, etc.

                       Further, Jha proceeds to provide information about the most venerated figure of the epics preferring to taste the meat of animals. Surprisingly, he infers the Ramayana episode of ‘chasing the deer’ as an attempt only to kill the animal for its meat. A female of great value in the Brahmanic pantheon like Sita, equates the taste of meat directly proportionate to its beauty. Like the cow, deer is also a soft natured animal. But the temptation could not be averted owing to her early addiction and constant eating of the meat of various kinds. This interpretation of Jha utilizing the icon of Sita assumes importance in the present political situation, wherein the Hindu nation state is being conceived by the communalist and fundamentalist on the lines of reestablishing ‘Ramrajya’. 

              

                   Jha as a historian goes in defense of the secular nation state which in itself is a product of National historiography. In my opinion, the state as postulated by many as a tolerant one is a great subject matter for debate. Jha indirectly through his book is sharing similar sentiments. Therefore he goes on arguing against the strongly construed idea of the ‘sacredness of the cow’.    

Problems of History Teaching

Problems in Teaching History in a Rural University (Tamil)

புழக்கடைக்குத் தள்ளப்படும் வரலாற்றுக் கல்வி: அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட ஒரு சமூகம் ஆரோக்கியமான, முழுமையான வளர்ச்சியை எட்டுமா?

- வினோத் வின்சென்ட் ராஜேஷ்
Vinod Vincent Rajesh
Assistant Professor of History
Manonmaniam Sundaranar University
Tirunelveli

                                         

இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றைப் பற்றிய ஒரு உரை அரங்கில் அந்த இலங்கைத் தமிழ் நண்பருடன் அமர்ந்திருந்தேன். அந்த இலங்கை நண்பரின் கண்களில் பிரமிப்பையும் சோகத்தையும் கண்டேன். ”இந்திய நாட்டின் ஒருமைப்பாடு சுதந்திரப் போராட்டத்தின் வரலாற்று நினைவுகளால் நுணுக்கமாகப் பின்னப்பட்டுள்ளது. எங்கள் நாட்டில் அத்தகைய வரலாற்றுச் செறிவு இல்லாததுதான் இனப்போராட்டத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளது என கருதுகிறேன்” என்று அவர் கூறினார். வரலாறு என்பது மக்கள் வாழ்க்கையோடும் தேசிய அடையாளத்தோடும் உலக ஒட்டத்தோடும் நெருங்கியத் தொடர்பு கொண்டது. அப்படிப்பட்ட முக்கியத்துவம் கொண்ட வரலாற்றுக் கல்வி சமகால இந்தியாவில் மிகச் சிறிய முக்கியத்துவத்தையே பெறுகிறது. பக்குவத்துடனும், தெளிவுடனும் பயில வேண்டிய வரலாற்றுக் கல்வி, பிற பாடங்களில் இடம் கிடைக்காதவர்கள் தேர்வு செய்யும் பாடமாக இருப்பது துரதிருஷ்டவசமானது.

      இந்திய நாட்டில் உயர்கல்விக்கான முன்னுரிமையில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை உள்ளது. அறிவியல் கல்விக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம் சமூக அறிவியலுக்கு வழங்கப்படுவதில்லை. இதை உலகமயமாக்கலின் விளைவு என்று வர்ணிப்பது வழக்கம். ஆனால் 1980களிலேயே சமூக அறிவியல் கற்பதை புறக்கணிக்கும் போக்கு தொடங்கிவிட்டது. அறிவியல் கல்வி பயனுள்ளது வரலாறு உள்ளிட்ட சமூக அறிவியல் கல்வி பயனற்றது என்ற நேரெதிர் மனோபாவம் சமூகப் பார்வையாகவே மாறி வருகிறது. இந்த மோசமான போக்கு தொடங்கியதில் அரசாங்கத்தைவிட சமூகத்தின் பங்கு அதிகமாகும்.

      வரலாற்றுப் பாடம் எப்படி புரிந்துக் கொள்ளப்படுகிறது, அதை முறையாக கற்றுக் கொள்பவர்கள் எவ்விதமான பயிற்சிக்கு தங்களை உட்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்? குறிப்பாக பல்கலைகழக அளவில் அதன் நிலையென்ன? வரலாற்றுப் பாடம் மழலையர் பள்ளிகளில் துவங்கி பல்கலைகழகம் வரை கற்பிக்கப்பட்டாலும், அதைப்பற்றியான புரிதல் சில தவறான வரையரைகளுக்கு உட்பட்டதாகவே உள்ளது. குறிப்பாக வரலாறு கற்பதால் எந்தப்பயனும் இல்லை என்பதும், அதில் ஆழமாக படிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை என்பதும் பொதுப் புத்தியில் உறைந்து போன தவறான எண்ணங்கள். வரலாறு கற்பது பயனுடையதுதானா என்று பொதுப் புத்தியில் படிந்திருக்கும் கேள்வியை எதிர்கொள்ள வேண்டுமானால், இந்த சமூகத்தின் சமகால மதிப்பீடுகள் என்ன என்பதைக் காண வேண்டியிருக்கிறது.

      கல்வி என்பது வேலைக்குச் செல்வதற்கான ஒரு கருவி என்றே இன்றைய சமூகம் பெருமளவில் கருதுவதால் வரலாறு படிப்பதால் என்ன வேலை கிடைக்கும் என்று கேள்வி கேட்கிறார்கள். மழலையர் பள்ளியில் துவங்கி நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ வரலாற்றுப் பாடம் கட்டாயமாக போதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் வரலாற்றைக் கற்கும் ஆர்வம் முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்படுகிறது. குழந்தைகளின் மனதில் எதிர்காலம் குறித்த பிம்பம் ஆழமாகப் பதியும் இந்த இளம் வயதில் பெற்றோர் விதைப்பதெல்லாம் டாக்டர், எஞ்சினியர், பைலட் கனவுகள்தான். இந்நிலையில் கல்லூரிக்குள் காலடி எடுத்து வைக்கும் எந்த மாணவனும் வரலாற்றுப் பாடத்தின் மேல் காதலாலாலோ, வாஞ்சையாலோ அதை படிக்க வருவதில்லை. எந்த பாடத்திலும் மதிப்பெண் பெற முடியாதவர்கள், ஏதோ ஒரு பட்டத்திற்காக விண்ணப்பித்து அங்கே இடம் தீர்ந்துவிட்ட பட்சத்தில் எந்தப் பாடத்தையாவது தேர்வு செய்யும் நிர்பந்தத்தில் இருப்பவர்களே பிரதானமாக வரலாற்றுப் பாடத்தை கல்லூரிகளில் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். குறைந்த மதிப்பெண் எடுத்து தாழ்வு மனப்பான்மையில் சருங்கிக் கிடக்கும் மாணவர்களின் புகலிடமாகவே பெரும்பான்மையான வரலாற்றுத்துறைகள் திகழ்கின்றன. இவ்வாறு வரலாறு கற்க வரும் மாணவர்கள் அதிகமானோர் தாய்மொழி வாயிலாக கற்றவர்கள் என்பது கல்வியில் உள்ள சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் உணர்த்துகிறது. வரலாறு கற்பவர்களில் சற்று விழிப்போடு முனைபவர்கள் அதிகபட்சமாக பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும் ஆசிரியர்களாவதைத் தாண்டி இந்தத் தலைமுறையினருக்கு வேறு வேலை வாய்ப்புகள் கிடைப்பதில்லை என்ற உண்மையை நான் இங்கு மறைக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் வேலை வாய்ப்பைத் தாண்டி வரலாற்றுக்கு ஒரு சமூகத்திலிருக்கும் பங்கினை மறுக்க முடியாது என்பதே எனது வாதம்.

      கடந்த தலைமுறையில் வரலாறு கற்றவர்கள் குடிமையியல் தேர்வுகளை மனதில் கொண்டு படித்தார்கள். ஒருவேளை அந்த முயற்சியில் தோற்கும் பட்சத்தில் வேறு ஏதாவது ஒரு போட்டித் தேர்வில் சுலபமாக வெற்றிப் பெற்றுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருந்தது. கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஒவ்வொருப் போட்டித் தேர்வுக்குமான யுக்தி பெரிதும் மாறுபடுவதாலும், அறிவியல் பாடம் படித்தவர்கள் அதிக அளவில் இந்தக் களத்திலும் போட்டியிடுவதாலும் வரலாற்று மாணவர்களுக்குப் பெரிய சறுக்கல் ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால் வரலாறு கற்கும் மாணவர்களே தாங்கள் கற்கும் கல்வியால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்ற மனோபாவத்திற்கும், விரக்தி நிலைக்கும் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

      எதையும் பொருள் சிந்தனையோடு இணைத்துப் பார்கின்றத் தன்மையும் அறிவுத் தேடலை வேண்டாத வேலை என்று நினைப்பதும் ஒரு ஆரோக்கியமான சமூகத்திற்குறிய பண்பல்ல. அதேபோல அறிவுத் தேடலின் இறங்குபவர்கள் அதன் ஆழத்தை அளந்துப் பார்க்காமல், மேலோட்டமாக கற்பதில் ஒரு நன்மையும் இல்லை. மேலோட்டமான அறிவுத் தேடல் பரந்துப்பட்ட பார்வையை ஏற்படுத்தாது. ஒரு சமூகத்தில் தொழில்நுட்பம் வளர்வதோடு இணைந்து சமூக அறிவியலும் வளர வேண்டியது இன்றியமையாததாகும். பின்னதின் மூலம் மக்களை வழிகாட்டி நடத்தக்கூடிய சிந்தனையாற்றல் ஒரு சமூகத்திற்குக் கிடைக்கும். அந்த வளர்ச்சி அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் அதன் பலன்களையும் பக்குவத்தோடு அணுகுவதற்கு கற்றுக் கொடுக்கும். தொழில் நுட்பத்தின் ஒரு தலைபட்சமான வளர்ச்சி செல்வத்தை உருவாக்கிடலாம்; லெளகீக வசதிகளை உருவாக்கிடலாம். ஆனால் கலாசாரத்தையும், பண்பாட்டையும் புரிந்துகொள்வதற்கு அது மட்டுமே உதவாது. அறிவியலையும் அதன் தொடர்ச்சியான தொழில்நுட்பத்தையும் மட்டுமே தனது மைய அச்சாகக் கொண்ட ஒரு சமூகம் பெரும் அழிவின் பாதையில்தான் செல்ல முடியும். இதை தெரிந்து வைத்திருப்பதால்தான் விவரமறிந்த அரசாங்கங்கள் சமூக அறிவியல் புலத்தில் தேர்ந்தவர்களை வழிகாட்டியாக வைத்துக் கொள்கின்றன. எனினும் இந்தத் தலைமுறை மாணவர்கள், பெற்றோர் மத்தியில் ஏற்பட்டிருக்கும் சமூக அறிவியல்-வரலாறு குறித்த அறியாமை தொடர்கிறது.

            வரலாற்றுக் கல்விக்கு சமூகத்தில் உரிய இடத்தைக் கொடுப்பதற்கு பதில் இப்போது ஒரு வினோதம் அரங்கேற்றப்படுகிறது. வரலாற்றுப் பாடத்துடன் சுற்றுலா கல்வியை இணைப்பதன் மூலம் கல்வியிலுள்ள பிரச்சனைகளை சீர் செய்துவிட முடியும் என்று அதிமேதாவித்தனமாக யோசிக்கிறார்கள். வரலாற்றுப் பாடத்தோடு சுற்றுலா பாடம் படிப்பது தவறில்லை. ஆனால் வரலாற்றுப் பாடத்தின் வகைமைகளை குறைத்து அந்த இடத்தில் சுற்றுலா பாடத்தை நிரப்புவது சரியல்ல. சுற்றுலா பாடத்தை ஒரு சமூக அறிவியல் புலமாக முழுமையாக கற்பது வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான். ஆனால் சுற்றுலா கல்வி வரலாறு கற்பவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பை தேடித் தரும் என்ற வாதத்தை முன்வைத்து வரலாற்றுக் கல்வியை சமரசம் செய்துகொள்வது ஏற்புடையதல்ல.

      தமிழ் வழிக் கல்வி மூலமாக படித்தவர்களே உயர் கல்வியில் வரலாற்றை அதிகம் தேர்ந்தெடுப்பது மற்றொரு பிரச்சனைக்கும் வித்திடுகிறது. வகுப்புகள் ஆங்கிலத்தில் நடத்தப்பட்டாலும் அவர்கள் படிப்பதும் எழுதுவதும் பெரும்பான்மையாக தமிழ்மொழியில்தான். ஆங்கிலத்தில் முயன்று எழுதும் சிலரின் புலமையும் பெருமைப்படும் அளவுக்கு சிறப்பானதல்ல. ஆனால் வரலாற்றுத் துறையின் சிறந்த, முழுமையான, சமீபத்திய நூல்கள் எல்லாம் ஆங்கில மொழியில்தான் வெளியிடப்படுகின்றன. அவையெல்லாம் உடனுக்குடன் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படுவதும் இல்லை. இதனால் தாய்மொழிக் கல்வியை தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் தகவலடிப்படையில் பின்தங்கிவிடுகிறார்கள். அவர்கள் பெறும் கல்வி ஒப்பீட்டளவில் ஆழமானதாக இருப்பதில்லை.

      ஒருவருக்கு எத்தனை மொழிகள் தெரிந்திருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு வரலாற்றை அவரால் ஆழமாகவும் நுட்பமாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆய்வு நோக்கத்திற்காகவும் வசதிக்காகவும் பண்டைய வரலாறு, இடைக்கால வரலாறு, நவீன வரலாறு, தற்கால வரலாறு என்று வரலாறு பல பிரிவுகளாக பிரிக்கப்படுகிறது. இதில் ஏதேனும் ஒன்றை தன் விருப்பமான பகுதியாக தேர்வு செய்யும் ஒரு மாணவன் அதற்கேற்றாற் போன்ற ஒரு மொழியை கற்பது அவசியமாகும். ஆனால் ஆங்கிலம், இந்தி போன்ற வேற்று மொழிகளை கற்பது மாநில அரசின் கொள்கைக்கு எதிரானது என இன்றும்கூட பல ஆசிரியர்கள் நம்புகிறார்கள் என்பது வருத்தத்திற்குரியது. உச்சக்கட்ட ஆய்வுகளில் ஈடுபடுகிறவர்களில்கூட பலர் வேற்று மொழிகளை தெரிந்துகொள்ள ஈடுபாடு காட்டுவதில்லை.

      ஆசிரியர்கள்கூட வகுப்பறையை புதுத் தகவல்கள், கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படையிலும், வரைவியல்--------- கண்ணோட்டத்திலும் (historiographical perspective) கொண்டு செல்கிறார்களா என்பது சந்தேகம்தான். அனைத்து ஆசிரியர்களும் தங்கள் பணிக்காலத்தில் சில புத்தாக்க பயிற்சிகளில் கலந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதை பல்கலைக்கழக மானியக்குழு கட்டாயமாக்கியிருக்கிறது. அதன் மூலம் அவர்கள் தாங்கள் நடத்தக்கூடிய பாடத்தில் புதிதாக தெரிய வந்துள்ள விஷயங்களை அறிந்துகொள்கிறார்கள். எனினும் அவற்றை வகுப்பறையில் போதிப்பதில் நடைமுறை சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. சராசரியான மாணவன் வரலாற்றை தேதிகளின் அடிப்படையில் உருவாகும் சம்பவங்களின் தொகுப்பாகவே புரிந்து வைத்திருக்கிறான். பள்ளி பருவத்தில் அவன் மனதில் இந்தப் பார்வையே அழுத்தமாக பதிவு செய்யப்படுகிறது. அவனிடம் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் வரலாற்றை எடுத்துச் செல்வதென்பது, மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டது போல பதிந்து போன பழைய புரிதலை நீக்கிவிட்டு செய்ய வேண்டிய கடினமான காரியமாகிறது. அதில் ஆசிரியர் முழுமையான வெற்றியைப் பெற்றுவிடுவதில்லை.

      பல்கலைகழக மானியக்குழுவிலிருந்து மத்திய மற்றும் மாநில பணிகளுக்கான தேர்வாணையம் வரை அனைத்து அமைப்புகளும் தங்கள் தேர்வுகளின் ஒரு பகுதியாக கொள்குறி வகை வினாக்களை (Objective Type questions)கொண்டு நடத்துகின்றன (பல்கலைக்கழக மானியக்குழு, மத்திய தேர்வாணையம் போன்றவை தாங்கள் நடத்தும் தேர்வு முறைகளில் இப்போது சில சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வந்துள்ளன). இப்படிப்பட்ட ஒரு பின்னணியில் ஆசிரியரும் மாணவரும் வகுப்பறையில் வரலாற்றுக் கல்வியின் நேரெதிர் நோக்கங்களுடன் போராட வேண்டியிருக்கிறது. வரலாற்றின் ஆழமான புரிதல் நோக்கி மாணவனை அழைத்துச் செல்லும் ஆசிரியரின் முயற்சியில் தன்னை இணைத்துக்கொள்வத்தில் புத்திசாலியான மாணவன் கூடத் தடுமாறுகிறான். ஆசிரியருக்கும், மாணவனுக்கும் இடையில் ஏற்படக்கூடிய இந்த பரிவர்த்தனையின் சிக்கல்களால் ஆசிரியரை மாணவன் குறைத்து மதிப்பிடுகிறான். அவனிடமிருந்து ஆசிரியர் எதிர்பார்த்த பலன் எளிதில் கிடைத்துவிடுவதில்லை. அதனால் ஆசிரியர் தன் முயற்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு மாணவனின் நிலைக்கே இறங்கிவிடும் நிலை உருவாகிறது.

      மாணவனின் தேவை அதிக மதிப்பெண் பெறுவது தானேயொழிய புதிய முயற்சிகளை வரவேற்று அதற்கேற்றாற் போல் தன்னை வடிவமைத்துக்கொள்வதில் பெரும்பாலானோர் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. இதில் மாணவர்களை மட்டுமே குறை சொல்ல முடியாது. நமது சமூகமும் பள்ளிக் கல்வியும் அவர்களை சரியான விதத்தில் உயர் கல்விக்கு தயார் செய்து அனுப்புவதில்லை. இந்த நிலை குறிப்பாக தமிழகத்தில் பரவியுள்ளதற்கு சிலக் காரணங்கள் உள்ளன. சிறந்த வரலாற்றாய்வாளர்கள் உதவியுடன் உருவாக்கப்பட்ட சிறப்பான பாடத் திட்டத்தைக் கொண்ட மத்திய அரசின் கல்வி முறையை (சி.பி.எஸ்.இ) பின்பற்றக்கூடிய பள்ளிகள் தமிழகத்தில் சொற்பமாகவே உள்ளன. மத்தியப்பள்ளிகளில் விநியோகிக்கப்படும் வரலாற்று நூல்கள் சிறந்த நிபுணர் குழுவால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, மிகச் சிறந்த வரலாற்று ஆசிரியர்களால், மிக எளிமையான வடிவில் எழுதப்படுகின்றன. அவற்றை பள்ளிகளுக்கு வெளியிலும் அரசு பிரபலப்படுத்தி பரவச் வழிசெய்கிறது. குடிமையியல் தேர்வுக்குக்கூட இப்புதகங்கள் நுழைவாயிலாக திகழ்கின்றன என்பது அவற்றின் தரத்திற்குச் சான்று. தமிழகத்திலும் நிபுணர் குழுக்களின் மூலமாக நியமிக்கப்பட்ட ஆசிரியர்கள்தான் வரலாற்று நூல்களை எழுதுகிறார்கள் என்றாலும் சி.பி.எஸ்.இயின் வரலாற்று நூல்களோடு அவற்றை ஒப்பிடவே முடியாது என்பது நடைமுறையில் இங்குள்ள பிரச்சனைகளைக் காட்டுகிறது. மத்திய அளவிலோ வரலாற்று மாணவர்களின் புரிதலை மேம்படுத்தும் வகையில் இந்திரா காந்தி திறந்தவெளிப் பல்கலைக்கழகம் போன்ற கல்வி நிலையங்கள் இளநிலை, முதுநிலை பட்டத்திற்குத் தேவையான பாடப் புத்தகங்களை தயார் செய்கின்றன.

      தரமான வரலாற்று நூலிலிலும் கல்வியிலும் ஈடுபாட்டுடன் மூழ்குபவர்கள் நாளடைவில் சில ஆய்வுக் கேள்விகளை எழுப்பும் பக்குவத்தை தம்முள் ஏற்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அக்கேள்விகளுக்கு பதில் தேடும் பணியை தங்களது முனைவர் பட்டத்திற்கான தேடலாகவும், உழைப்பாகவும் மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். இதற்கும் மேலாக ஒவ்வொரு நாடும் தன் வரலாற்றை சொல்வதற்கு எண்ணற்ற முறைகளை கடைப்பிடிப்பதையும், அவற்றோடு சிந்தனை அடிப்படையில் தாங்கள் நடத்த வேண்டிய உரையாடலின் மூலம் தங்கள் நாட்டிற்கான சிறந்த வரைவு முறையை (historiographical style) தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கடமையையும் உணருகிறார்கள்.  இவையாவும் தமிழகத்தில் வரலாறு படிக்கும் மாணவர்களிடம் ஏற்படாமலே போய்விடுகிறது. பல நேரங்களில், ஆய்வுப் பட்டத்திற்கு உழைக்கும் மாணவர்கள் கூட அவர்கள் ஆய்விற்கு உட்பட்ட அடிப்படை நூல்களையும், அவை எழுப்பும் மேலோட்டமான கேள்விகளையும்கூட தெரிந்து வைத்திருப்பதில்லை. முனைவர் பட்டத்திற்காக நடக்கும் வாய்மொழித் தேர்வின் போது, இந்தக் குறைகளை தேர்வு நடத்துபவரும், தேர்வில் கலந்து கொள்பவர்களும் சுட்டிக்காட்டி எதிர்காலத்தில் அவற்றை சீர்செய்து கொள்ளும்படி பணிக்கிறார்கள். அதோடு ஆய்வுக் கேள்விகள் முடிவடைந்துவிடுகின்றன.

      இத்தகைய ஆய்வுகளால் எந்தவிதமான சமூகப்பயனும் ஏற்படுவதில்லை. மாறாக சில கேள்விகள்தான் எழுகின்றன. இன்று முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஒருவர் பல்கலைக்கழகங்களிலும், கல்லூரிகளிலும் பேராசிரியராக தகுதிப் பெற்றவராகிறார். ஆனால் முனைவர் பட்டம் பெறக்கூடியவர்கள் பெரும்பாலும் பல்கலைக்கழக மானியக்குழு நடத்தும் தேர்வுகளில் தேறமுடியாதவர்களாத் தான் உள்ளனர். இந்தத் தேர்வுகளில் கேட்கப்படும் கேள்விகள், வரலாற்றுப் பாடத்தின் அடிப்படையை மட்டுமே சோதிக்கின்ற வகையில் தான் அமைகின்றன. அதிலும் குறிப்பாக கேள்விகள் தொன்னூறு சதவிகிதம் இந்திய வரலாற்றை மையமாக கொண்டவை. கேள்விகள் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே கேட்கப்படுகின்றன. கொள்குறி (Objective type) வகை வினாக்களாலும், விரிவான பதில் எழுதக்கோறும் வினாக்களாலும், தேர்வுத்தாள் உருவாக்கப்படுகிறது. விரிவான விடை ஆங்கிலத்திலேயே எழுத கோரப்படுகிறது. தமிழில் எழுதுவதற்கான ஸ்லெட் தேர்வுகளை நடத்த எந்த அக்கறையும் காட்டப்படவில்லை.

      மேலும் ஒவ்வொரு பதிலும் இவ்வளவு நீளம் இருக்க வேண்டும் என்ற வரையரை இருக்கிறது. அதிலிருந்து கூடுதலோ, குறைதலோ கூடாது. அதைப்போல கேள்வியில் பயன்படுத்தப்படும் வார்த்தைகளான விவரி, ஆய்க, விசாரணை செய், மதிப்பீடு செய், திறனறி போன்ற வார்த்தைகள் முக்கியமானவை. மாணவன் எப்படிக் கேட்டாலும் ஒரே மாதிரியான பதிலை எழுதியே பழகிவிடுகிறான். இது பாடத்தில் அவனுக்கு புரிதல் இல்லை என்பதையும், மனப்பாடம் மட்டுமே செய்கிறான் என்பதையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. ஆனால் பல்கலைக்கழக மானியக்குழு நடத்தும் தேர்வுகளில் இவையெல்லாம் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. மேலும் அவர்கள் விடை திருத்தும் முறையில் ஒரு நேர்மையான நெறிமுறையை கடைபிடிக்கும் வகையில், திருத்துபவரிடம் விடைதாளை முழுவதுமாக ஒப்படைக்காமல் ஒரு பதிலை மட்டுமே திருத்திப் பெறுகிறார்கள். அந்த விடை திருத்துபவர் எல்லாத் தாள்களிலும் குறிப்பிட்ட ஒரு விடையை மட்டுமே திருத்துகிறார். அதன் மூலம் தேர்வு எழுதிய அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான அளவுகோல ஏற்படுத்த முடிகிறது. இந்த முறையில் தேர்வு எழுதுவதற்கு நுண்ணிறிவும், சரியான எழுதும் அணுகுமுறையும் கட்டாயம் தேவை.

      பல்கலைக்கழக மானியக்குழு நடத்தும் தேர்வுகளையும் முனைவர் பட்டத்தையும் ஒப்பிடும் போது முன்னதே சிறந்தது என்று ஒப்புக் கொள்கிறது முங்கேக்கர் குழுவின் பரிந்துரை. அதிலும் வரலாற்று மாணவர்கள் வெறும் தேர்வுக் கண்ணோட்டத்தோடு படிப்பதற்கு அவர்கள் படிக்காமலே இருக்கலாம். சமூகத்தில் மாறிப் போன மதிப்பீடுகளால் வரலாறை படிக்க வரும் மாணவன் மீது சமூகம் பரிதாபப்படுகிறது. படிக்கும் மாணவர்களிலும் பெரும்பாலானோர் பல்வேறு காரணங்களால் ஊன்றிப் படிப்பதில்லை என்பதால் அதே பரிதாபத்தின் அடிப்படையில் மாணவனுக்கு மதிப்பெண்களும் பட்டமும் ’போட்டு’ அனுப்பப்படுகிறது. வரலாற்று ஆய்வாளர்களையும் அறிஞர்களையும் உருவாக்க வேண்டிய வரலாற்றுக் கல்வி வெறும் காகிதங்களை சான்றிதழ் என்ற பெயரில் அச்சிடுவதை முழு நேர வேலையாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக இன்றையக் காலகட்டத்தில் வரலாறு படிக்க வருபவர்கள் பெரும்பாலும் பிற்படுத்தப்பட்ட, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட மற்றும் பட்டியலினத்தை சேர்ந்தவர்களாவர். பொருளாதாரரீதியில் ஒடுக்கப்பட்ட முதல் தலைமுறை உயர்கல்வி பயிலுனர்களும் அதில் அதிகம். குறிப்பாக பெண்களே மிகுதி.

      எனினும் இன்று வேலைவாய்ப்பு விஷயத்தில் ஓரளவுக்கு நிலைமை சாதகமாக மாறியிருக்கிறது. வரலாறு கற்பவர்களுக்கு கடல்கடந்து வேலைவாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றன. உச்சபட்ச அளவுக்கு இல்லையென்றாலும் நல்ல அடித்தளம் அமைப்பதற்கேற்ற நூல்நிலையங்கள், பல்கலைக்கழகங்களின் உள்ளேயும் வெளியிலும் கிடைக்கின்றன. வகுப்பறைக்கு வெளியே கற்பதற்காக முன்பை விட அதிகமான அளவில் தேசிய, மாநில அளவிலான மாநாடுகளும் நடத்தப்படுகின்றன. கணிணி வசதியும், இணையத்தள இணைப்பும் சகஜமாகியிருக்கிறது. ஜேஸ்டோர், புரோஜக்ட் மியூஸ் போன்ற கல்விமட்டத் தேடு வலைதளங்களும், கூகுள் புத்தகம் தேடும் வலை தளமும் முன்பு கடும் சிரமத்துடன் செய்த பணிகளை எளிமையாக்கியுள்ளன. கூகுள் மொழிபெயர்ப்பு வலை தளம் பல ஜரோப்பிய மொழிகளை கற்பதை எளிமையாக்கியுள்ளது. பொருளாதார ரீதியாகவும், அரசியல்ரீதியாகவும் பல புதிய சவால்களை எதிர் கொண்டிருக்கும் மேலை நாடுகள் அவற்றுக்கு தீர்வு காண இந்திய அனுபவத்தை பயன்படுத்த முடியும் என்று நினைக்கத் துவங்கியுள்ளன. இந்தியாவின் மிகப் பெரிய கல்விச் சந்தையை பயன்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கமும் அவர்களுக்கு உண்டு. அந்நாடுகள் நம் நாட்டு கல்வி நிலையங்களுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களை ஏற்படுத்துவதன் மூலம் ஓர் உரையாடலை துவக்க முனைகின்றன. ஆனால் நமது அறிவுத் தேடல் மரபை தொலைத்துவிட்டு, வெறும் அறிவியலுக்கான முக்கியத்துவம் மூலம் இந்த வாய்ப்பினை நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாது.

கட்டுரையாளர் திருநெல்வேலியில் உள்ள மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைகழகத்தின் வரலாற்றுத் துறை உதவிப் பேராசிரியர்.

Report of the International Workshop:

Expanding Horizons of History: Challenges, Relevance and Methods in Indian History

Vinod Vincent Rajesh
Assistant Professor of History
M.S. University

            An Inter-national Workshop for six days was organized by the Department of History and Centre for Study of Social Exclusion and Inclusive Policy, Manonmaniam Sundaranar University, Tirunelveli with Mr. Vinod Vincent Rajesh as Organizing Secretary between 28/02/2011 and 05/03/2011. On the first day registration started at 10 A.M. Eleven members including teaching staff from other universities and colleges registered for the workshop. Students of the host department were given free admission. Study materials were distributed to the participants. A museum was organized in collaboration with the Department of Tamil and Tirunelveli District Museum.

( Inaugural Function - Regirtar in the Middle)

The inaugural function was started at 11 A.M. Mr. Vinod Vincent Rajesh delivered the welcome address. Prof. K. A. Manikumar, presently Director i/c the Directorate of Distance Education, presided over the function and delivered the presidential address. He gave a broad outline of the post-modern and subaltern historiography. Prof. Manickam, Registrar, Prof. Govindaraju, Dean of Arts and Prof. Kannappan, Director, Centre for Study of Social Exclusion and Inclusive Policy, Manonmaniam Sundaranar University, Tirunelveli felicitated the program. Dr. B. Maria John, Professor and Head i/c, Department of History delivered the vote of thanks. Prof. K. A. Mani Kumar Inaugurated the museum.

(Dr. Govindaraju and Dr. K.A. Manikumar in the heritage

Museum set-up in collaboration with Govt Museum Tirunelveli

and Dr. Stephen of the Tamil Department)

           

            The first two days were planned on the encounter historiography that sprang out of India- European Union Historical Relationship. On the first day – after the inaugural function – Prof. K. Sadasivan, Retd Prof and Head, Department of History, Manonmaniam Sundaranar University delivered a lecture on ‘Archaeological Perspectives on Indo-Roman Trade’. He highlighted the importance of sites like Arikamedu, Korkai, Muziris and Kodumanal. His lecture was followed by the lecture of Dr. Thangamuthu, Associate Prof of History, Madurai Kamaraj University, Madurai who spoke on ‘Rereading Marco Polo’. He unraveled the information we get through the Travelogue of Marco Polo on the basis of scholarly works that have been produced in the recent past. His session was followed by a lecture on ‘Writing Book Review’. R. Pavananthi Vembulu, Assistant Professor, Centre for Study of Social Exclusion and Inclusive Policy, Manonmaniam Sundaranar University delivered it.

(Prof. Detlef Briesen and Dr. Michael Dusche reviewing

 the research works of the University Departments)

            On the next day i.e. 1/3/ 2011, since Prof. Karunanithi of the Department of Sociology of Manonmaniam Sundaranar University who was about to speak on ‘Conversion and Cultural Change’ could not turn up, the organizing secretary Mr. Vinod Vincent Rajesh made a presentation on ‘Conducting Field Visits among Religious Converts’ since his area research also concurs with that of the former. It was followed by Dr. Michael Dusche’s lecture on ‘Positive Orientalism’. In his lecture, the scholar associated with the Centre for Asian and African Studies - Germany, outlined the historical perceptions of German scholars in viewing India. In the afternoon, Prof Detlef Briesen, Professor of Modern History, Giessen University, Germany spoke on ‘India EU encounter historiography - Summary.  He sketched the historical processes that conditioned the India-EU relationship. It was followed by Prof. Muhammad Koya’s lecture on ‘Colonialism: a Nationalist Critrique. His lecture was more on a replying mode to what Dr. Michael Dusche spoke on Positive Orientalism.

(Prof. Detlef Briesen and Dr. Michael Dusche visiting

 the exhibition)

                  

            On 2/3/2011 chef issues related to Social History remained the focus area.  Prof. Deflef Briesen spoke on ‘Global Health as World History’ in which he discussed the social maladies of the third world countries that prevent development at par with developed countries. His lecture was followed by Dr. Michael Dusche’s presentation on ‘Migration and Cultural Change’.  He broadly outlined the cultural changes that are occurring among South Asian migrant workers due to their exposure to the Arab world. He also talked about the effects this has on the home communities in Bangladesh, Sri Lanka and India when these migrants return..  In the afternoon Dr. Dhananjayan, noted anthropologist and folklorist spoke on ‘oral history’.  He explained both the theoretical and practical aspects of oral traditions in strengthening historical research.  He was followed by Dr. Shamrao Koreti, Assistant Professor of History, Nagpur University. His topic was on ‘Nuances of Tribal History’.  However, he confined his talk with case studies on Koya tribes and identified the general issues pertaining to tribal life and history.  His lecture was followed by the presentation of Mr. Balamurugan, Assistant Professor of History, Presidency College, Chennai, who spoke on ‘Contextualizing Dalit    History’.  He created a broad a framework on the History of Tamil Nadu for his argument in which he perfectly located the dalits. 

(Dr., Detlef Briesen delivering his lecture)

                        On 3/3/2011, the morning session was attributed for discussions in Gender History. The Morning session was fully allocated to Prof K. Sadasivan, a known gender historian.  He stared from exploring the condition of women during the sangam period and moved on to the Devadasi system.  Then he thoroughly explained the dimensions of the devadasi system.  In the afternoon, Prof. Detlef Briesen gave a lecture on Food in Germany.  He brought into focus the role of women in food production.  This was followed by Dr. N. Kannan’s presentation on ‘Transgenders - Being Subalterns’.   He largely spoke on the need to understand the physical and mental spheres of the transgender.    After the lecture a documentary film on child sex abuse produced by the communication dept of the university was screened. The name of movie is “Solla Theriadhu Aval Kulandhai” meaning “She Cannot Tell – She is a Child”.  

(Dr. Michael Dusche delivering his lecture)

                       The next day i.e. 4/3/2011 was on Economic History.  In the morning Prof. Detlef Briesen spoke on select theories in Economic History.  His lecture was followed by Dr. Bernard D’ Samy’s presentation on ‘Understanding Economic Rights in Historical Context’. In the afternoon again, Prof Detlef Briesen spoke on ‘Shift from Archival Sources to Secondary Data Analysis’.  He chiefly pointed out the limitation of archival sources.  Following his lecture Dr. Bernard D’ Samy’s spoke on ‘Migration and Economic Change’.  Then Dr. Pavananthi Vembalu spoke on economic aspects of ethno history.  A film depicting tribal life was screened and festival discussion was evolved

(Dr. Mohammad Koya, Prof & Head, Dept of History,

Calicut University, Kerala delivering his lecture)

                        The last day was allotted with issues on Historiography. In the morning Dr. N. Rajendran, Professor and Head, Bharathidasan University spoke on two topics – ‘Writing History: Need and Challenges’ as well as ‘Contours of Interdisciplinary Research in History’.  In the afternoon, Dr. Suresh Jnaneswaran spoke on ‘Emerging Theoretical Perspectives in History’. He argued on the importance of theories in informing issues in a comparative mode.  His lecture was followed by the one of Dr. T. Sundararaj who spoke on the problems in the ‘Rankean Method’.

                         

(Discussion on the lecture delivered by Dr. Shyam Rao Koreti,

Asst Prof of History, Nagpur University, Maharashtra)

                       The valedictory session was conducted in the evening.  Dr. N. Rajendran delivered the valedictory address.  Dr. T. Sundararaj was the chief guest and Dr. K. Sadasivan was the special guest. Certificates signed by the Organizing Secretary,  Director, Centre for Study of Social Exclusion and Inclusive Policy and Prof. Detlef Briesen were issued to the participants.  The Organizing Secretary delivered the vote of thanks.

(Valedictory Session: Prof K. Sadasivan, Prof. N. Rajendran

& Dr. T. Sundararaj in the middle)